زبان چیزی جز تکه های لگو نیست

قسمت عمده و اصلی زبان از ساختارهای آماده تشکیل شده است. این مساله هر روز بر اهل فن بیش از پیش آشکار میشود و مورد توجه قرار میگیرد تا جایی که در آخرین الگوهای قابلیت برقراری ارتباط زبانی، جایگاهی بسیار پررنگ و قابل توجه یافته است. گر چه از این ساختارها با نامهای متفاوتی  یاد میشود ولی آنچه نقطه اشتراک تمامی آنهاست میزانی از ایستایی ساختاری و معنایی و در عین حال قابلیت انعطاف پذیری محیطی آنها است. زبان گرچه از دید تحلیل گران آن عملکردی محدود به دستور و لغات در حیطه ظاهری دارد، ولی با پذیرفتن منصفانه نتایج تحقیقات باید بر کیفیت آزادتری که از خود نشان میدهد صحه گذاشت. قابلیتی که نشان می دهد تکه های زبان مانند آنچه در بازی کودکانه لگو مرسوم است از پیش در اختیار هستند و انسان چون کودکی کنجکاو آنها را بر روی هم سوار میکند تا پیامی خلق کند و به مخاطبی آشنا با این بازی زبانی برساند. کودک در می یابد که برای ساخت خانه کودکانه اش ابزاری دارد که نیاز او را بلافاصله برطرف میکند و انسان میکوشد تا با این اجزاء آماده  ارتباطی زودهنگام بواسطه زبان جدید ایجاد کند. زبان مهیای یاری بشر است برای برقراری ارتباطی آسان و سریع و چنین خاصیتی در برآورده کردن این تصویر به غایت مهم می نماید.