غیبت کبری

     اگرچه دوری آن­ حضرت(عج) برای دلدادگان دردناک است ولی باید پذیرفت که عامل این هجران، خود عاشقان هستند. حضرت مهدي(عج) در بياناتی به علی بن مهزيار محتوای سوره فجر را ياد آوری می كنند و تكاثر و بی خبری از محرومان جامعه را موجب دور ماندن مردم از خود دانسته­ اند. علی بن مهزيار این گفتگو را چنین گزارش کرده است: «قُلْتُ: يَا سَيِّدِي، لَمْ أجِدْ مَنً يَدُلُّنِی إلَي الآنِ. قَالَ لِی: لَم تَجِد أحَداً يَدُلُّكَ؟! ثُمَّ نكَثَ بِاُصْبُعِهِ فِي الأرضِ ثُمَّ قَالَ: لا وَ لَكِنَّكُم كَثَّرتُمُ الأموَالَ وَ تَحَيَّرتُم عَلي ضُعَفَاءِ المُؤمِنِين وَ قَطَعتُمُ الرَّحِمَ الَّذِيَ بَينَكُم، فَأَيُّ عُذْرٍ لَكُمُ الآن؟ فَقُلتُ: التَّوبَة التَّوبَةُ، الإقَالةُ الإقَالةُ، ثُمَّ قَالَ: يَابن‌مَهزِيار، لَولا استِغفَارُ بَعضِكُم لِبَعضٍ، لَهَلَكَ مَن عَلَيهَا إلا خَواصُّ الشِّيعَةِ الّتِي تَشَبهُ أقوَالُهُم أفعَالَهُم؛ گفتم: ای سرورم، تاكنون كسی را نيافته بودم تا مرا به سوی شما رهنمون شود. به من فرمودند: هيچ كس را نيافتی كه تو را راهنمايی كند؟! پس با انگشت مباركشان خطی بر زمين كشيدند و فرمودند: نه، اين‌گونه نيست و لكن شما اموالتان را افزون ساختيد و اختلاف و حيرتی به زيان مؤمنان ضعيف پديد آورديد و بين خود قطع رحم نموديد، پس الآن برای شما چه عذری مانده است؟ عرضه داشتم: توبه، توبه، بخشش و گذشت، بخشش و گذشت. آن‌گاه فرمودند: اي پسر مهزيار، اگر استغفار و طلب آمرزش بعض از شما برای برخي ديگر نمی بود، هر كه روي زمين بود‌، غير از شيعيان خاص كه كردارشان با گفتارشان همانند و مشابه است، هلاك مي­ شد.»(تبصرة الوليّ ممّن راي القائم المهدي(ع)، رسالة 46)

     از حضرت ولی عصر(عج) نقل شده است که فرمودند: «أكثروا الدعاء بتعجيل الفرج، فإن ذلك فرجكم؛ برای زود فرارسيدن فرج، زياد دعا كنيد؛ كه آن همان فرج و گشايش شماست.»(كمال­الدين، ج2، ص485) بعضی از شیعیان این توفیق را دارند که هر روز را با ياد و نام حضرت حجت(عج) شروع ­کنند. اين شروع که نوعی نيايش و سرود صبحگاهی عاشقان امام مهدي (عج) است به «دعای عهد» مشهور است که از امام صادق(ع) روايت شده است.

     در بخشی از این دعا آمده است: «اللَّهُمَّ بَلِّغْ مَوْلانَا الإِمَامَ الْهَادِی الْمَهْدِی الْقَائِمَ بِأَمْرِكَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ عَلَى آبَائِهِ الطَّاهِرِينَ عَنْ جَمِيعِ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ فِي مَشَارِقِ الأَرْضِ وَ مَغَارِبِهَا و سَهْلِهَا وَ جَبَلِهَا وَ بَرِّهَا وَ بَحْرِهَا وَ عَنِّی وَ عَنْ وَالِدَیَّ مِنَ الصَّلَوَاتِ زِنَةَ عَرْشِ اللَّهِ وَ مِدَادَ كَلِمَاتِهِ وَ مَا أَحْصَاهُ عِلْمُهُ [كِتَابُهُ] وَ أَحَاطَ بِهِ كِتَابُهُ [عِلْمُهُ] اللَّهُمَّ إِنِّی أُجَدِّدُ لَهُ فِی صَبِيحَةِ يَوْمِی هَذَا وَ مَا عِشْتُ مِنْ أَيَّامِی عَهْدا وَ عَقْدا وَ بَيْعَةً لَهُ فِي عُنُقِی لاأَحُولُ عَنْهَا وَ لاأَزُولُ أَبَدا...؛ خدايا برسان به مولاى ما امام راهنماى راه يافته، قيام كننده به فرمانت كه درودهاى خدا بر او و پدران پاكش، از جانب همه مردان و زنان مؤمن، در مشرق­ ها و مغرب­ های زمين، صحراها و كوه­ هايش، خشكي­ ها و درياهايش و از طرف من و پدر و مادرم، از درودها به گرانى عرش خدا و كشش كلماتش و آنچه دانشش برشمرده و كتابش به آن احاطه يافته، خدايا در صبح اين روز و تا روزهای که زندگی می­ كنم، براى آن­ حضرت(عج) بر عهده ­ام، عهد و پيمان و بيعت تجديد مى­ كنم، كه از آن رو نگردانم و هيچ­گاه دست برندارم...»( مفاتیح الجنان، دعای عهد)

     در این دعا بعد از تجديد عهد با امام(عج) هشت خواسته از خداوند طلب مي‌­شود: «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مِنْ أَنْصَارِهِ وَ أَعْوَانِهِ وَ الذَّابِّينَ عَنْهُ وَ الْمُسَارِعِينَ إِلَيْهِ فِی قَضَاءِ حَوَائِجِهِ [وَ الْمُمْتَثِلِينَ لأَوَامِرِهِ] وَ الْمُحَامِينَ عَنْهُ وَ السَّابِقِينَ إِلَى إِرَادَتِهِ وَ الْمُسْتَشْهَدِينَ بَيْنَ يَدَيْهِ...؛ خدايا مرا، از ياران و مددكاران و دفاع كنندگان از او، و از شتابندگان به سويش، در برآوردن خواسته ­هايش و اطاعت كنندگان اوامرش و مدافعان حضرتش و پيش­ گيرندگان به جانب خواسته­ اش وكشته ­شدگان در پيشگاهش قرارده ...»

     منتظران واقعي که خود را براي جنگیدن در رکاب حضرت(عج) آماده می سازند به طور جدی برای فرج و ظهور امام(عج) دعا می کنند و از خدا می  خواهند در فرج آن­ حضرت(عج) تعجيل فرمايد.

        در ایران اسلامی ـ به ویژه بعد از انقلاب اسلامی ـ دعایی که بیش از بقیه دعاها مورد توجه مومنین واقع ­شده است دعای فرج و سلامتی امام زمان(عج) می ­باشد که هر روز چندین بار خوانده می­ شود. علاوه بر آن، امروزه جلسه و مراسمی در ایران برگزار نمی­ شود مگر اینکه دعای فرج در آغاز یا پایان آن زمزمه شود.