صداقت

     یکی از فضیلت ­های اخلاقی که دین مبین اسلام بر آن تأکید دارد صداقت است؛ حداقل مراتبی که می ­توان برای صداقت در نظر گرفت سه مرتبه می ­باشد:

     صداقت در گفتار؛ راست­گویی و سخن خلاف واقع به زبان نیاوردن، که رسول­ اکرم(ص) فرمودند: «لايَسْتَقِيمُ إِيمَانُ عَبْدٍ حَتَّى يَسْتَقِيمَ قَلْبُهُ وَ لايَسْتَقِيمُ قَلْبُهُ حَتَّى يَسْتَقِيمَ لِسَانُهُ؛ ايمان بنده­ اى به درستى نمى ­گرايد مگر اینکه قلبش درست شود و قلبش درست نمى ­شود مگر زمانی که زبانش درست شود.»(مستدرك الوسائل، ج9، ص31)

     صداقت در رفتار؛ یکسان بودن گفتار با عمل که خداوند متعال، کسانی را که بین گفتار و رفتار آنها هماهنگی نیست، به شدت نکوهش نموده است: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ ­تَقُولُونَ مَا لاتَفْعَلُونَ* كَبُرَ مَقْتًا عِنْدَاللَّهِ أَنْ ­تَقُولُوا مَا لاتَفْعَلُونَ؛ اى­ كسانى كه ايمان آورده‏ ايد چرا چيزى مى ‏گوييد كه انجام نمى ‏دهيد؟ نزد خدا سخت ناپسند است كه چيزى را بگوييد و انجام ندهيد.»(صف، آیات 3ـ2)

      صداقت در پندار؛ در فرهنگ اسلام، نیت نقش مهمی دارد به طوری که خلوص نیت شرط صحت عبادات می ­باشد. رسول اکرم(ص) ­فرمودند: «إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيَّات؛ به درستی که ارزش کارهای انسان به نیت ­ها وابسته است.» (بحار الانوار، ج67 ، ص211)

      بنده اگر در همه امور صادق باشد صدّيق ناميده مى ­شود و اگر در بعضى از امور صادق باشد، در اين صورت فقط نسبت به آن امور صادق ناميده مى شود مثل صادق القول و صادق الوعد.

      خداوند مؤمنان را هم زمان به تقوا و همراهی با صادقان فرامی ­خواند: «یَاأَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَ کُونُوا مَعَ الصَّادِقِینَ؛ ای مؤمنان، از خدا پروا داشته باشید و با راستان همگام گردید.»(توبه، آیه119) در آیه ­ای دیگر، اصل صداقت را تقوا می ­داند: « وَ الَّذِی جَاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ أُوْلَئِکَ هُمْ الْمُتَّقُونَ؛ کسی که صداقت با خود آورد و کسی که صداقت را باور کرد، آنان پرهیزکاران هستند.»(زمر، آیه33)