سربازان امام زمان(عج)

       هنگام ظهور سربازان امام عصر(عج) از سرتاسر جهان برای یاری آن حضرت(عج) حرکت می ­کنند؛ «از خراسان سپاهی حركت می كند كه كمربندهای سياه و پيراهن سفيد پوشيده‌اند، جزو پيش‌قراولان سپاه، فرماندهي است به نام شعيب بن صالح... آنان سپاهيان سفيانی را شكست داده، گريزان می كنند و در بيت‌المقدّس فرود می آيند و زمينه ظهور حضرت مهدي(ع) را پايه‌ريزی می كنند.(عقد الدرر، ص125)

     در مورد یاران و سربازان امام عصر(عج)گفته شده است: «... رجال کان قلوبهم زبرالحدید لایشوبها شک فی ذات الله اشد من الحجر لو حملوها علی الجبال لازالوها، لایقصدون برایاتهم بلدة الا خربوها کان علی خیولهم العقبان یتمسحون بسرج الامام یطلبون بذلک البرکة و یحفون به یقونه بانفسهم فی الحروب و یکفونه ما یرید فیهم، رجال لاینامون اللیل، لهم دوی فی صلواتهم کدوی النحل، یبیتون قیاماً علی اطرافهم و یصبحون علی خیولهم، رهبان باللیل لیوث فی النهار هم اطوع له من الامة لسیدها، کالمصابیح کان قلوبهم القنادیل و هم من خشیة الله شعارهم یالثارات الحسین؛ مردانی که قلب      ­هایشان مانند آهن گداخته است، هیچ­گاه به شک در ذات خدا گرفتار نمی­ شوند، محکم­تر از سنگ، اگر بر کوه­ ها حمله برند، آن را از جا می­ کنند با پرچم­ هائی که دارند به سمت هیچ شهری نمی ­روند جز آنکه آن را فتح کنند، گوئی بر اسب هایشان عقاب­ ها نشسته ­اند و به زین اسب امام دست می­ کشند و از آن برکت می­ جویند و در اطراف او حلقه زده ­اند. اگر جنگ باشد با جانشان از ایشان محافظت می­ کنند و هر چه از آنها بخواهد به فوریّت برآورده می ­سازند. مردانی که شب ­ها به خواب نمی روند و مانند صدای بال زنبوران عسل در نمازشان زمزمه دارند؛ در حالی که بر چیزی تکیه داده­ اند به خواب می­ روند و در حالی که بر اسبان خود سوار هستند صبح می ­کنند، راهبان شب و شیران روز هستند، برای مولای خود از کنیز نسبت به مولایش مطیع­تر هستند. وجودی مانند چراغ دارند؛ گویی قلبشان قندیل است و در عین حال از خشیت خدا هراسان هستند. به شهادت دعوت می      کنند و آرزویشان این است که در راه خدا کشته شوند. شعار آنها «یا لثارات الحسین» است.»(بحارالانوار، ج52 ، ص308)