خیال

     خیال قوه­ ای است که پس از نهان شدن ماده، ادراکات حس مشترک را از صورت­ های حسی حفظ می­ کند. قوه خيال مظهر اسم مصور خداست. با توجه به اینکه نفس از طريق خيال، صورتگري مي ­کند، مي­ توان گفت: خيال مظهر اسم شريف «المصور» است؛ از آنجا که اسماء الهي حق هستند، مظاهر اسماء الهي نيز حق می ­باشند. وظیفه قوه خيال، شکل دادن به معاني و حقايقی است که انسان درک می­ کند. به عنوان مثال، نفس حقیقتی را درک مي­   کند و آن را به روح مي ­دهد و روح هم آن را به قلب منتقل می­ کند و قلب آن حقيقت را به خيال مي ­سپارد و خيال تصویری از آن را در ذهن بایگانی می­کند؛ مثلا «دشمني» را به شکل مار و سگ تصور مي­کند.

چون من خیال رویت جانا به خواب بینم             کز خواب می­نبیند چشمم به جز خیالی

                                                                                                                                 حافظ