غیبت امام زمان

          باوری نادرست و اشتباه در بین بعضی از مومنین وجود دارد که گمان می­ کنند امام زمان(عج) در عالم غیب هستند و ما نمی ­توانیم ایشان را ببینیم؛ در حالی که ایشان در همین عالم حضور دارند و ما توفیق زیارتشان را نداریم. آن حضرت(عج) فرشته نیستند و در عالم دیگری زندگی نمی­ کنند. ایشان در میان مردم هستند و در همین دنیایی که ما هستیم زندگی می­ کنند و ولی ما به خاطر علل و حکمت ­هایی آن حضرت (عج) را نمی شناسیم. البته در این مدت افرادی توفیق زیارت ایشان را پیدا کرده و به حضورشان شرفیاب شده­ اند.

       ارتباط و ملاقات با حضرت ولی عصر(عج) صورت­ های مختلفی دارد که به طور معمول به یکی از سه شکل زیر می­ باشد:

      الف ـ دیدار آن حضرت با عنوان غیرحقیقی، به گونه ­ای که دیدارکننده در هنگام ملاقات و پس از آن، هیچ گونه توجه و التفاتی نسبت به شخص حضرت ندارد و ایشان در این دیدار به عنوان یک فرد عادی و ناشناس تلقی می ­شوند. اینگونه دیدار تصادفی و ناشناس ممکن است برای عده ­ای مکرر رخ دهد، به ویژه در مکان ­ها و مناطقی که حضرت(عج) زیاد در آن مکان­ ها رفت و آمد دارند.(به عنوان مثال هرسال در مناسک حج)

         ب ـ دیدار حضرت(عج) با عنوان حقیقی ایشان به طوری که شخص در هنگام ملاقات، حضرت(عج) را بشناسد و یا آن حضرت(عج)، خودشان را معرفی فرمایند. این نوع ملاقات یعنی دیدار همراه با شناخت و توجه به حضور حضرت(عج)، بر فرض امکان و تحقق، بسیار اندک می­ باشد.

Image for post
Image for post

       ج ـ دیدار با آن حضرت(عج) در حال غفلت از حضور امام(عج)، یعنی انسان امام را ملاقات می ­کند ولی در آن حال، نسبت به هویت طرف مقابل توجهی ندارد یا به طور طبیعی ایشان را شخصی عادی تلقی می­ کند و یا بنا به مصالحی، حضرت(عج) با تصرفات تکوینی و ولایی خود اجازه شناخت به او نمی ­دهند، اما پس از ملاقات، شخص مذکور به دلیل مشاهده کرامات و یا قراین یقین ­آور دیگر، متوجه حضور آن حضرت(عج) می­ شود و یقین پیدا می­ کند که فرد ملاقات شده، امام عصر(عج) بوده ­اند.

      نسبت آن حضرت(عج) با ما مانند حضرت يوسف با برادرانش است؛ كه آنها را ديد و شناخت، ولي آنها او را ديدند و نشناختند، تا هنگامي كه خود را معرفي كرد. امام صادق(ع) در مورد حضرت حجّت(عج) مي‌فرمايند: «در موسم حج براي انجام مناسك حاضر مي‌شوند، مردم را مي‌بينند، ولي مردم ایشان را نمي‌بينند.» (بحار الانوار، ج52 ، ص156)

ديده مي‌بايد كه باشد شه شناس             تا شناسد شاه را در هر لباس

                                                                         عطار