تقوا

     تقوا در اصطلاح شرع، به خویشتن­دارى در برابر گناهان گفته می­ شود. تقوا یک نیروى بازدارنده ­ای است که به صورت ملکه نفسانی و نیروی درونی در وجود انسان به وجود می ­آید و او را در برابر طغیان شهوات و ارتکاب کارهای خلاف حفظ مى‏ کند. کمال تقوا آن است که علاوه بر دوری از گناهان و محرمات، از مشتبهات نیز اجتناب شود.

     در آیات قرآن و احادیث معصومین(ع) تقوا، به عنوان بهترین توشه: «تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوى؛ توشه برگیرید پس به درستی که بهترین توشه تقوا است.»(بقره، آیه197) بهترین لباس: «لِباسُ التَّقْوى‏ ذلِکَ خَیْر؛ لباس تقوا، بهترین لباس براى انسان است.»(اعراف، آیه26) دژ نیرومند: «اعلموا عباد اللَّه ان التقوى دارحصن عزیز؛ اى بندگان خدا بدانید که تقوا دژى غیرقابل نفوذ و مستحکم است.»(نهج البلاغه،خطبه157) مرکب ­راهوار: «ان التقوى مطایا ذلل، حمل علیها اهلها و اعطوا ازمتها، فاوردتهم الجنة؛ تقوا مانند مرکبى راهوار است که کنترل آن در دست صاحبی است که بر آن سوار است و او را تا بهشت پیش مى‏برد.»(همان، خطبه16) معرفی شده است.

     باید توجه داشت که تقوا به معنی انزوا و گوشه ­گیرى نیست، بلکه باید در بطن جامعه حضور داشت و خود را از گناه حفظ کرد. بعضى از بزرگان، تقوا را به حالت کسى تشبیه کرده ‏اند که از یک سرزمین پر از خار عبور مى‏ کند، سعى دارد دامن خود را کاملا برچیند و با احتیاط گام بردارد مبادا نوک ­خارى در پایش بنشیند و یا دامنش را بگیرد .تقوا همچون واكسن ضد بيماري، فرد و جامعه را از گرفتاري به انواع مرض­ های اخلاقي و اجتماعي نگه ‌داشته و مردم را از بدبختي‌هاي خانمان سوز نجات مي‌دهد