اضطراب

         يكي از مشكلات امروزي بشر، اضطراب و فشارهای روانی است كه عموم مردم با آن درگیر هستند. علی­ رغم تلاش انسان­ برای رسيدن به آرامش، هنوز نتیجه مطلوب عایدش نگردیده است؛ چرا که او آرامش را در رفاه و امکانات مادی جستجو می ­کند در حالی که خداوند ياد خود را مهم‏ترين عامل آرامش قرار داده است: «الَّذِينَ آمَنُواْ وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ؛ كساني كه ايمان آورده‏ اند و دل‏هايشان به ياد خدا آرام می‏ گيرد، آگاه باش كه تنها با ياد خدا دل‏ها آرامش می ‏يابد.»(رعد، آیه28)

     بدیهی است که مقصود از ياد خدا، تنها ذكر زبانی نيست. هر چند ذكر لفظی در انسان تأثير دارد و موجب تلقين مفهوم آن واژه به دل مي‏ شود؛ بی شک علاوه بر ذكر زباني، ذكر قلبي نيز نياز است تا با تمام وجود متوجه عظمت خداوند شده، حضور خدا را در همه جا و تمام حالات درك كند.

      نام خدا بر لب، همانند آبياري شاخه‏ درخت است كه تنها گردگيری از آن می ‏كند، ولی ياد خدا در دل مثل آبياری ريشه‏ درخت است كه مايه‏ بالندگی و ثمربخشی  آن خواهد بود. ذكر حضرت حق دل را صيقل داده، انسان خاكی و مُلكی را به ملكوت متصل می سازد. او با كمال مطلق ارتباط پيدا می ‏كند و اين ارتباط آرامشی بسيار لذت‏بخش به او می ­دهد.

هیچ کنجی بی دد و بی دام نیست                      جز به خلوتگاه حق آرام نیست

گر گریزی بر امید راحتی                             زان طرف هم پیشت آید آفتی

                                                                      مولوی