آرامش دل

       در طول تاریخ، انسان سرگردان در جهان متلاطم به دنبال گمشده­ اي به نام «آرامش» بوده است. مکاتب گوناگون در مورد این گمشده، دیدگاه­   های مختلفی داشته ­اند؛ از نظر مکتب اسلام، آرامش و طمأنینه امری واقعی و دست ­یافتنی است. برای به دست آوردن آن عوامل و راه­ هایی وجود دارد که ذکر و یاد خدا مهمترین آنهاست. انسان کمال­ جو که در جستجوی كمال مطلق است، نمی­ تواند با چیزهای محدود به آرامش برسد. توجه به غیرخدا انسان را از یاد خدا باز مى‏ دارد؛ غفلت از یاد خدا و اعراض از ذکر او زندگی را تنگ و تاریك می­ کند: «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى* قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيرًا* قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَ كَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنْسَى؛ و هر كس از ياد من دل بگرداند در حقيقت زندگى تنگى خواهد داشت و روز رستاخيز او را نابينا محشور مى­ كنيم. مى‏ گويد: پروردگارا چرا مرا نابينا محشور كردى با آنكه بينا بودم؟ مى‏ فرمايد همان طور كه نشانه ‏هاى ما بر تو آمد و آن را به فراموشى سپردى امروز همان گونه فراموش مى‏ شوى.»(طه، آیات126ـ۱۲۴)

        یاد خدا تمام پریشانی­ ها را از دل انسان دور کرده و او را به آرامش واقعی می­ رساند. بنابر این ياد خدا و ذكر كثير در آيات قرآن و احادیث از اهميت فراواني برخوردار است. بدیهی است منظور از ذكر خدا تنها يادآوري به زبان نيست بلکه توجه تمام وجود به ذات پاك خدا مدنظر بوده ­است، توجهي كه انسان را از گناه باز مي ­دارد و به اطاعت از او دعوت مي­ كند: «الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ؛ همان كسانى كه ايمان آورده ‏اند و دلهايشان به ياد خدا آرام مى ‏گيرد آگاه باش كه با ياد خدا دلها آرامش مى‏ يابد.»(رعد، آیه۲۸)