بازیگر به چه کسی گفته می شود؟

شاید به توان تمام انسان ها را به نحوی هنرپیشه یا بازیگر دانست تمامی ما انسان ها در طول حیاتمان در حال بازی کردن نقش شخصیتمان هستیم شخصیت‌هایی هر کدام چندین وجه مختلف دارد پس میتوان گفت هنر بازیگری در سرشت همه‌ی انسان‌ها به نحوی نهادینه شده است.انواع کلاس بازیگری در شیراز را ببینید.

 کلاسیک بازیگری چیست؟
بازیگر یا هنرپیشه به کسی گفته می‌شود که به‌طور حرفه‌ای یک نقش را در یک نمایش، تئاتر، سینما و تلویزیون بازی می‌کند. تعاریف زیادی برای بازیگری وجود دارد یکی از تعاریف دیگر بازیگری را میتوان این‌طور بیان کرد:

بازیگر به کسی گفته میشود که با تحلیل نقش وشخصیتی که به او سپرده شده یک سری حرکات و بیان‌های مناسب با نقش را ایفا میکند تا آن شخصیت را به بیننده بشناساند.

اما بد نیست به تعریف هنر بازیگری و هنرپیشگی از زبان یکی از بزرگان این هنر یعنی استانیسلاوسکی  نیز بپردازیم:

 

اجازه بدهید برای در نظر گرفتن عواملی که هنگام تحلیل بازیگری در متون فیلم و تلویزیون باید به آنها توجه کرد، از نگرشی فرمالیستی یا صورتگرا آغاز کنیم.

نخستین گام در این زمینه، توجه به ابزارهای بازیگری است؛ یعنی توجه به تمام کانال‌ها و مجاری‌ای که در دسترس یک بازیگر قرار داد و وی می‌تواند به کمک آنها، معنی را به مخاطبان منتقل کند.

ریچارد دایر (Richard Dyer) در اینجا اجرا [کنش] را تعریف می‌کند. تعریف او را می‌توان به بازیگری نیز تعمیم داد:

 

"اجرا آن چیزی است که اجراکننده [بازیگر] علاوه بر کنش‌ها/ کارکردها صورت می‌دهد، آنچه که او در یک موقعیت بر عهده می‌گیرد و سطوری که باید آنها را بیان کند. اجرا چگونگی یا نحوه کنش / کارکرد است، نحوه بیان سطور. و نشانه‌های اجرا عبارتند از: بیان چهره‌ای، صدا، ژست‌ها (به ویژه دست‌ها از شانه تا نوک انگشتان و به طور کلی اعضای بدن نظیر گردن و پا)، حالت بدن (نحوه نشستن و ایستادن)، حرکات بدن (حرکت کل بدن، شامل نحوه برخاستن و نحوه نشستن، راه رفتن، دویدن و غیره)."

تعریف دایر متضمن آن است که اجرا، نوعی خلق شخصیت افسانه‌ای با استفاده از کنش و دیالوگ، به وسیلة به کارگیری بدن بازیگر باشد. بنابراین، سنگ پایه هر تحلیل پژوهشگرانه از بازیگری باید بر توصیف نحوه استفاده بازیگران از بدن‌هایشان و چگونگی به کارگیری علایم از سوی آنها استوار باشد. با این همه، ماهیت پیچیده یکایک علایمی که دایر به آنها ارجاع می‌دهد، حتی یک توصیف ساده در این زمینه را نیز هراس‌آور می‌سازد؛ برای نمونه، صدا را در نظر بگیرید، صدا صرفاً یک علامت نیست، بلکه آمیزه پیچیده‌ای از علایم طبیعی، فرهنگ و ارادی است. فیزیولوژی هر بازیگر تا حدودی بر زیر و بم بودن صدای او و یا طنین آن مؤثر است. 

هنگامی که کمی گرم شدید، مستقیماً سراغ متنی بروید. در حالی که دانش‌آموزان شما هنوز به خاطر بازی‌ها می‌‌خندند، آن‌ها را به سمت متن و سناریو بفرستید. یک فیلمنامه به دست همه بدهید و از آن‌ها بخواهید که فیلمنامه خود را همزمان با دیگران با صدای بلند بخوانند. برای ایجاد یک محیط مثبت در کلاس، انجام این کارها بدون هیچ انتظاری از کیفیت ضروری است. به یاد داشته باشید، بازی‌های بازیگری همیشه به هنر بازیگری مربوط می‌شود. همه‌ی بازیگری در مورد تعاملات بین افراد است. مانند گوش دادن و پاسخ دادن. اگر می‌خواهید همه دانش‌آموزانتان به اهدافشان برسند، تلاش کنید و با تشویق آنان همکاری را بر سر درخشش فردی رواج دهید. مخصوصا در گرم کردن.

حال آن‌که دانش‌آموزان به شما و یکدیگر اعتماد دارند و در بازی‌ها و فیلمنامه بازی می‌کنند، بعد چه می‌شود؟

 

جریان کار خود را نشان دهید و انتظارات خود را تعیین کنید.
به نقل از Pasokheto.ir@ بزرگسالان همیشه بهانه‌ای برای انجام ندادن تکالیف خود خواهند داشت، بنابراین مهم است که انتظارات روشنی داشته باشید. در تجربه‌ی من، این انتظارات زمانی درست هستند که بر اساس یک جریان کاری مشخص تنظیم شوند. برای مثال، من کمتر به توانایی دانش‌آموز در یادگیری متن اهمیت می‌دهم تا توانایی آن‌ها در تغییر یک صحنه. بنابراین، دانش‌آموزان من می‌دانند که اگر زمان کمی دارند، اولین کاری که باید انجام دهند، شکستن صحنه است، سپس اگر وقت اضافی داشتند، متن  سناریو خود را یاد بگیرند.